De oude Saab 900 rijdt rustig weg. Het is een 900 uit de eerste serie, een echte Saab nog. Een Saab vanuit de tijd dat de merkentrouw bij Saab zeer hoog was. Nu is Saab failliet, maar deze Saab 900 rijdt rustig weg, hoogstwaarschijnlijk met een zeer trouwe Saab liefhebber aan het stuur.
Het trouw zijn aan een automerk, dat is zo goed als vervlogen. Ooit werden er jaarlijks onderzoeken uitgevoerd naar de trouwheid van de kopers aan ieder automerk. De uitslagen met de duidelijke percentages werden vol trots gepubliceerd. Zeker door de uitschieters met percentages ver boven de zeventig procent!
Het was toen ook een grapje om te zeggen: ‘pas op als je nu Volvo gaat rijden! Je wil nooit meer iets anders.’ De groep van trouwe merkrijders die hun automerk een warm hart toedroegen, waar zijn ze gebleven? Ik zie ze nog wel in mijn omgeving. Ik ken mensen die nu in hun zevende BMW rijden. Bekenden die ik nooit anders heb gezien dan in een Citroën, of mensen die niet afkomen van het merk Alfa Romeo.
Je kunt je twee dingen afvragen: waarom waren er toen mensen trouw aan een automerk of waarom zijn ze dat nu niet meer?
Om met het laatste te beginnen. Heeft dat de autobranche niet zelf veroorzaakt? Op een gegeven moment worden automerken niet meer met passie verkocht. Met passie voor het automerk wel te verstaan.
Er ontstaan acties met kortingen, fikse kortingen en allerhande niet automerk gerelateerde argumenten om auto A te kiezen boven auto B. De commercie heeft de passie uit de automerken gezogen. Doe daar nog een sausje ‘leasen’ en de ‘auto van de zaak’ over heen, waarmee het laatste vleugje emotie helemaal verdwijnt.
Opeens rijden je vrienden en bekenden niet meer in het merk waar ze zo vurig en met fonkelende ogen liefdevol over spraken. De auto wordt meer en meer een gebruiksvoorwerp waar een prijskaartje aan hangt.
De emotie speelt steeds minder een rol. Het passionele gevoel bij een automerk vervaagt. Het maakt plaats voor een koele opsomming van rationele voordelen van het model der keuze. Vaak aangevuld met een rijtje van standaardvoorzieningen die het gemis aan hun oude liefde van een automerk moet goed maken.
Daarin ligt misschien ook het antwoord op de vraag waarom de merkentrouwheid praktisch is verdwenen. Een overvloed aan aanbod, waarbij de reclame uitingen voornamelijk op volledige uitrusting zijn gebaseerd. Samen met de aantrekkelijke prijs en financieringsvoorwaarden. Tegenwoordig moet je daarvan fonkelen.
Een aantal decennia geleden had een automerk nog een ziel. Een eigen karakter. Hieruit ontstond min of meer logischerwijs een merken trouwheid.
Nu zijn de merken steeds meer met elkaar verweven. Kan ook niet anders, wanneer je bedenkt dat de techniek vaak hetzelfde is. Het verschil moet je nu zoeken in andere zaken.
Het wordt tijd om de merkentrouwheid op een ander niveau te benaderen. Het wordt tijd om de passie bij de dealer te ontdekken. Welke dealer kan de passie van weleer overbrengen waarmee merken-trouwheid dealer-trouwheid wordt?
Ook dat lijkt niet meer mogelijk, sterker nog, een dealer wordt steeds vaker als overbodig gezien. Online kun je alles bekijken vergelijken en zelfs al bestellen.
Daarmee wordt een auto steeds vaker een gebruiksvoorwerp wat je niet hoeft te bezitten en dat helpt niet om merkentrouw te bevorderen.
Soms is het toch echt wel zo dat het vroeger beter was denk ik dan met weemoed aan de goede oude tijd.
Geef een reactie